Ocena: 4.7 / 5.0

Choroba Parkinsona – uciążliwa dolegliwość osób starszych

Choroba Parkinsona (z łac. Morbus Parkinsoni) jest degeneracyjną chorobą ośrodkowego układu nerwowego. Procesem, który zachodzi w mózgu w przebiegu choroby jest postępujący zanik komórek nerwowych istoty czarnej, znajdującej się w śródmózgowiu pnia mózgu. Komórki te odpowiadają za dostarczanie do mózgu dopaminy – substancji przekazującej impulsy nerwowe służące poruszaniu. Choroba Parkinsona przeważnie dotyka osób starszych, po 65 roku życia, choć pierwsze jej objawy mogą występować nawet u osób, które ukończyły już 21 lat.

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona

Co wywołuje chorobę Parkinsona?

Przyczyna degeneracyjnej choroby ośrodkowego układu nerwowego nie została jednoznacznie określona, specjaliści podają jednak czynniki mające wpływ na jej powstawanie. Istotną rolę w obumieraniu komórek nerwowych umiejscowionych w śródmózgowiu odgrywają: czynniki genetyczne (dziedziczenie choroby Parkinsona), przyspieszone starzenie się organizmu, parkinsonizm pozapalny, parkinsonizm polekowy, urazy, stres oksydacyjny, wysoki poziom żelaza w istocie czarnej, czynniki środowiskowe, neurotoksyny  (np. mangan, tlenek węgla, neuroleptyki),

Jak rozpoznać chorobę?

Objawy choroby Parkinsona narastają stopniowo nawet w ciągu kilku lat. Postęp choroby jest powolny, a pierwsze objawy często są lekceważone. Zdarza się, że są mylone z innymi chorobami i schorzeniami.  Wśród dolegliwości cechujących chorobę Parkinsona można wyróżnić:

  • Zmęczenie,
  • Osłabienie organizmu,
  • Depresję,
  • Zaburzenia równowagi,
  • Sztywność mięśniową,
  • Niezgrabność ruchów,
  • Pochyloną postawę,
  • Otępienie,
  • Zaburzenia orientacji przestrzennej,
  • Bradykinezję,
  • Trudności ze wstawaniem z krzesła,
  • Trudności w rozpoczęciu ruchów,
  • Trudności podczas wykonywania codziennych czynności (np. podczas mycia, ubierania się, jedzenia),
  • Bolesne skurcze mięśni,
  • Drżenie rąk (widoczne szczególnie podczas spoczynku),
  • Drżenie nóg, warg, policzków,
  • Twarz nie wyrażającą emocji,
  • Ograniczenie ruchów mimicznych,
  • Zaburzenia węchu,
  • Zaburzenia snu,
  • Niewyraźną, cichą, zamazaną mowę,
  • Zaburzenia w połykaniu,
  • Zaburzenia wegetatywne (np. spadki ciśnienia tętniczego krwi, zaburzenia termoregulacji, zasłabnięcia, nietrzymanie moczu, zaparcia, duszności, wzmożona potliwość, ślinotok).

Diagnostyka choroby

Chorobę Parkinsona rozpoznaje się na podstawie występujących u pacjenta dolegliwości i wykluczenia innych schorzeń dających podobne objawy. Rozpoznaniem choroby zajmuje się neurolog i to właśnie do niego należy udać się na konsultację . Porada neurologiczna znajduje się w ofercie Centrum Medycznego Eter-Med w Gdańsku, a wizytę można wykupić bez wychodzenia z domu, w sklepie internetowym z usługami medycznymi.

Lekarz podejrzewający u pacjenta chorobę Parkinsona, może skierować go na dodatkowe badania obrazowe i laboratoryjne, mające na celu wykluczenie innych schorzeń z podobnymi objawami. Są to np. oznaczenie poziomu witaminy D, oznaczenie poziomu witaminy B12, badanie hormonu tarczycy i  testosteronu. Pomocne może się okazać również badanie obrazowe głowy: CT – tomografia komputerowa mózgu, MRI – rezonans magnetyczny

Leczenie choroby Parkinsona

Leczenie choroby Parkinsona

Leczenie choroby Parkinsona

Leczenie choroby powinno zostać wprowadzone zaraz po postawieniu diagnozy. Niestety nie da się zahamować jej postępu, można jednak zminimalizować dolegliwości i opóźnić nawet o kilka lat pojawienie się ostrych objawów. Podstawowym, najczęściej stosowanym lekiem jest L-Dopa (lewodopa), aminokwas, który jest przekształcany w mózgu w dopaminę. Lekarz może też zalecić przyjmowanie bromokryptyny (leku naśladującego działanie dopaminy) i leków przeciwdepresyjnych.

Niezwykle istotna w leczeniu choroby jest rehabilitacja. Jest ona tak samo ważna jak odpowiednia farmakoterapia. Plan ćwiczeń, ich rodzaj i intensywność ustala specjalista rehabilitacji po wcześniejszej konsultacji z pacjentem. Rehabilitant może zaproponować ćwiczenia poprawiające ogólną kondycję ruchową, ćwiczenia zapobiegające rozwojowi zmian zwyrodnieniowych, ćwiczenia zmniejszające dolegliwości bólowe, a także ćwiczenia leczące współistniejące zaburzenia.

Zadowalające efekty lecznicze przynosi również fizjoterapia, spowalniająca przebieg choroby, zmniejszająca jej objawy i pozwalająca na dłuższą samodzielność i sprawność pacjenta. Fizjoterapeuta podczas konsultacji nie tylko dobierze ćwiczenia dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, ale też może zaproponować zabiegi fizykoterapeutyczne wspomagające walkę z chorobą.  Spośród metod fizykoterapeutycznych  korzystne efekty dają zabiegi przeciwbólowe, np. jonoforeza, rozgrzewające, np. Sollux, a także ultradźwięki, laseroterapia, elektrostymulacja czy magnetoterapia. O wszystkich zabiegach powinien decydować specjalista.

Gdańskie Centrum Medyczne Eter-Med przygotowało specjalną terapię dla osób zmagających się z chorobą Parkinsona. Znajdują się w niej np. elementy drenażu limfatycznego, ćwiczenia specjalnymi technikami, ćwiczenia z terapeutą, ćwiczenia równoważne, nauka chodu i lokomocji, masaże i ćwiczenia mięśni mimicznych twarzy.

Podstawą dobrego zdrowia jest właściwa dieta. W chorobie Parkinsona należy uważać, aby nie dopuszczać do dużych zmian masy ciała, należy pamiętać o przyjmowaniu odpowiednich porcji błonnika i zmniejszeniu ilości białka utrudniającego wchłanianie leków z przewodu pokarmowego do krwi. Bardzo ważne jest spożywanie różnorodnych produktów:  warzyw, owoców, mięs, ryb, jaj, nabiału, ziaren, ryżu i pieczywa. Tłuszcze zwierzęce warto zastąpić tłuszczami roślinnymi, a pieczywo białe pieczywem razowym. Należy pamiętać o właściwych nawadnianiu organizmu, optymalna ilość wypitej w ciągu dnia wody to 6-8 szklanek.